Let Us Go You and I, Haydi Gidelim Sen ve Ben

                        Let Us Go You and I/ Haydi Gidelim Sen ve Ben 

T. S. Elliott bu şiiri yüzyılın başında yazdığında kendince modern dünyanın insanı nasıl yalnızlaştırıp, karar verme gücünden bile aciz bir şeye dönüştürdüğünü anlatmak istemişti. 

Bugünse post-kapitalizm sonrası sanal diktatörlükler çağında bizler elimizdeki minnacık teknolojik aletlerimizle, kullandığımız arasıra bir şeyler zırvaladığımız sınırlandırılmış aplikasyonlarla hiç olmadığımız kadar yalnızız... 

Öyleyse. Hadi Gidelim Sen ve Ben.

Haydi gidelim sen ve ben o zaman,

Akşam gökyüzüne karşı yayıldığında

Bir masa üzerinde eterle uyutulmuş hasta gibi;

Gidelim, bazı yarı-terkedilmiş caddelerden,

Mırıldanan tenha köşelerinden

Bir-gecelik ucuz otellerde geçen rahatsız gecelerin

Ve istiridye-kabuklu odun talaşlı lokantaların:

Sinsi bir niyetin

Bıktırıcı tartışması gibi peşinden giden caddelerden

Seni karşı konulamayan bir soruya götüren…

Ah sorma bana , ‘Nedir O?’

Haydi gidelim ve ziyaretimizi gerçekleştirelim...

..............

Let us go then, you and I,

When the evening is spread out against the sky

Like a patient etherized upon a table;

Let us go, through certain half-deserted streets,

The muttering retreats

Of restless nights in one-night cheap hotels

And sawdust restaurants with oyster-shells:

Streets that follow like a tedious argument

Of insidious intent

To lead you to an overwhelming question ...

Oh, do not ask, “What is it?”

Let us go and make our visit.

T. S. Eliot: The Love Song of J. Alfred Prufrock (1919