Rastlaşmalar 1

                                                                Rastlaşmalar 1

‘Güzel şeylerden bahsetme zamanı şimdi. Tam da kötü haberler alırken tam da German Wing hava yollarının ikinci pilotunun 155 yolcuyla birlikte uçağını Fransız Alplerine 700 mil hızla bir ölüm yolculuğuna çıkmasının gizemi halen kafaları meşgul ederken. Tam da Endonezya’da sorumlu bakan, ülkesinde yıllardır süregiden işçi kölelerden bihaber olduğunu açıklarken. Tam da yaşadığımız zamanlar yeni bir terim ‘ Sanal Diktatatörlük’ ile tanımlanırken. Tam da öğrenme analitik bir süreç olması gerekirken günümüzde iletişim teknolojisiyle birlikte bir beyin yıkama sürecine dönüşmüşken.’

                                Sabah pusunun arasından pirinç tarlaları belirmekte...

Kafamda bu düşünceler ve doğduğum yerlerden fersah fersah uzak bir yerde sabahın puslu sıcaklığında yol almaktayım. Yolun iki tarafı pirinç tarlalarıyla kaplı. Düz dümdüz bir alan. Pirinç tarlalarının bittiği yerlerde Hindistan ağaçları ya da palm yağı ağaçları başlamakta. Hindistan ağaçlarına itirazım yok ama palm yağı ağaçları bu toprakları kötürümleştiren şeyler. Birileri bu ağaçların kırk yıl içinde toprağın tüm verimini aldığını ve kırk yıl sonunda  toprakların kullanılmaz hale geldiğini anlatmıştı. Bu ağaçları bu ülkede yetiştiren holdingler bunun sorumluluğunun farkında mı acaba? Ya da bugünün karı için yarını yok eden hükümetlere ne demeli?

Güzel şeylerden bahsetme zamanı şimdi?

Gözlerimi kocaman açıyorum. Pirinç tarlaları sabahın kalkmakta olan pusunun içinden yavaş yavaş belirmekte. Ülkenin bu bölgesi pirinç kasesi olarak bilinmekteymiş.  Daha önce yaşadığım adada pirinç tarlaları tepelerin arasına gizlenmişlerdi.  Güney doğu Asya’nın en yüksek dağı Kınabalu dağının gölgesinde kalan tepelerin arasnda cepcikler halindeydiler. Burada ise öyle düz ve sonsuz ki arada onları ayıran Palm Yağı alanları olmasa Hindistan Okyanusuyla birleşecek gibi görünüyorlar. Uçsuz bucaksız pirinç tarlalarına rağmen ülkenin bu bölgesi en fukara bölge olarak bilinmekte.  Çinliler, Endonezya’dan göçüp kendilerini müslüman oldukları için maley olarak tanımlayanlar, maley’ler ve Hindistan kökenlilerin birlikte yaşayıp ama kendilerini küçük alanlar yaratıp birbirlerine pek karışmadıkları bir coğrafya burası. Görünürde huzur ve harmoni var. Herkes kendi işinde.

                                                          Ülkenin pirinç kasesi

Radyo’nun sesini açıyorum. Spiker İngilizce haberleri okuyor.  Ülkenin diğer eyaleti Kedah’da ‘hudut yasası’ kabul edilmiş. Şeriat’ın içinde Allah’a karşı işlenen suçlara yönelik uygulanan bir yasa imiş.  Burası çok kültürlü bir ülke diyor içimden bir ses. Oysa çalıştığım maley okullarında beş yaşından itibaren kız çocukları okullara baş örtüsüyle gelmeye zorlanıyor. Ramazanda bir ay boyunca oruç tutmaya zorlanıyorlar. Hergün öğleden sonraları kuran kursuna gitmeleri zorunlu. Tüm bu zorunluluklar Malezya’nın elli yıldır hüküm süren hükümeti tarafından seksenli yıllardan beri müslüman doğanların üzerinde düzenli ve sistematik bir biçimde uygulanmakta. Okullar özellikle de taşra okulları bu zorunlulukları görev ve din bilinci adı altında küçücük beyinlere uyguluyorlar.  Analitik beyinlere sahip olması gereken öğretmenler ise rejimin ve bu ideolijinin uygulayıcı robotları haline gelmiş durumdalar.

Güzel şeylerden bahsetme zamanı şimdi diyor içimden bir ses.  Gözlerimi kocaman açıyorum. Açar açmaz elektrik mavisi bir renk tam önümde kanat çırpıyor.  Yanlışmı görüyorum yoksa kafamdaki binbir düşünceyle arabayı bir dereye sürüklemiş de çarpmanın etkisiyle yıldızları mı sayıyorum. Koluma bir çimdik attım. Ayyy, acıyor. Hayattayım.  Renk önümde dansetmeye devam ediyor. Turkuaz mavisinden gece mavisine giden bir renk.  Suya yansıyan yakamoz gibi.

                                                Beyaz göğüslü balıkçı kralı

Pirinç tarlalarının ortasında küçük bir kanalın yanıbaşındayım. İyice yavaşlıyorum. Renk cümbüşü kanat çırpmayı bırakıp yakındaki telgraf direğine konuyor. Gözlerimi iyice açıyorum. Kestane kızılı kafası, bembeyaz göğsü, kırmızı çengel gagasıyla bir balıkçıl kuşu gördüğüm. Yüzü bana dönük ama kanaldaki küçük balıklara odaklanmış durumda. Varlığımın pekala farkında ama onu rahatsız etmediğim sürece sorun yok. Sessizce telgraf direğindeki oturumuna devam edecek taa ki, keskin gözleri kanalda kanat çırpıp hızla suya dalmasına neden olacak bir şey görene kadar.  Sabahın bu erken saatinde doğduğum yerlerden binlerce kilometre ötelerde, pirinç tarlalarının arasındaki küçük bir kanalın yanıbaşında dikkati milyonlarca yere dağılmış ben ve kanatları elektrik mavisi ve sadece Malezya’da görülebilen beyaz göğüslü balıkçıl kuş, sessizce bekleşiyoruz.  İşte güzellik diyor bir ses...

Ayfer G. Cambier

28 Mart 2015, Sekinchan, Malezya